Alice Rohrwacher'in yönettiği ve 2018 Cannes Film Festivali'nde En İyi Senaryo ödülünü kazanan 'Happy as Lazzaro', izleyiciyi İtalya'nın kırsalından modern şehir hayatına uzanan büyülü ve dokunaklı bir yolculuğa çıkarıyor. Film, saf, iyi kalpli ve neredeyse melek gibi bir karakter olan Lazzaro'nun (Adriano Tardiolo) etrafında dönüyor. Lazzaro ve ailesi, Tütün Baronesi Alfonsina de Luna tarafından izole bir köyde, neredeyse feodal bir düzende sömürülmektedir. Ancak filmin hikayesi, bu köyün gerçekte modern İtalya'dan kopuk, 'zamanda unutulmuş' bir yer olduğu şok edici gerçeğiyle beklenmedik bir dönüş yaşar.

Bu fantastik ve gizemli dönüş, Lazzaro'nun masumiyetini ve insanlığın açgözlülüğünü, zamana ve mekana meydan okuyan bir hikaye içinde sorgulama fırsatı sunar. Adriano Tardiolo'nun ilk filmi olmasına rağmen sergilediği dingin ve derin performans, Lazzaro karakterini unutulmaz kılıyor. Nicoletta Braschi (Barones) ve Alba Rohrwacher gibi oyuncular da güçlü destek sağlıyor. Rohrwacher'in yönetmenliği, filmi gerçekçi bir sosyal dramdan, mitik ve şiirsel bir alegoriye dönüştürmedeki ustalığıyla dikkat çekiyor.

'Happy as Lazzaro', sömürü, sınıf ayrımı, masumiyetin yitirilişi ve insan doğası gibi evrensel temaları, benzersiz bir büyülü gerçekçilik perdesi ardında işliyor. Görsel olarak çarpıcı sinematografisi ve hüzünlü müzikleriyle izleyiciyi içine çeken film, sadece bir hikaye anlatmakla kalmıyor, adeta bir masal sunuyor. Hem İtalyan sinemasının sosyal gerçekçi geleneğine saygı duruşunda bulunan, hem de onu aşan bu film, sıradışı anlatımı ve dokunaklı sonuyla uzun süre akıllarda kalacak bir iz bırakıyor. Sanat sineması ve çağdaş fabl seven herkesin mutlaka izlemesi gereken bir başyapıt.